ในการเลี้ยงเป็ดในชนบทจะพบว่าเป็ดก็เป็นหวัดได้เช่นกัน อาการที่พบบ่อยคือซึม เบื่ออาหาร ขนยุ่ง มีน้ำมูกใส คอหด และไอ ร่วมกับหลอดลมอักเสบและท้องเสีย
1. อาการที่พบบ่อย
ฝูงเป็ดเกิดอาการทางเดินหายใจอย่างฉับพลัน ได้แก่ สั่นศีรษะ จาม ไอ น้ำตาไหล และมีน้ำมูก ปริมาณการกินอาหารไม่เพิ่มหรือลดลงเล็กน้อย สภาพโดยทั่วไปและมูลยังปกติ แต่หลังเกิดอาการ 3-4 วัน อาการทางเดินหายใจจะลดลง และฝูงจะเริ่มท้องเสีย โดยมีมูลเหลวสีขาวหรือสีเขียว เป็ดจะซึม ชอบนอน กินอาหารลดลง มีเป็ดเป็นอัมพาตบางตัว และมีการตายเป็นครั้งคราว
เมื่อผ่าซากจะพบเลือดออกที่เยื่อเมือกโพรงจมูก กล่องเสียง และหลอดลม มีสารคัดหลั่งเมือกหรือสารคล้ายเนยแข็ง เมื่อผ่ากะโหลกจะพบเลือดออกหรือคั่งที่เยื่อหุ้มสมอง เป็ดในระยะนี้ส่วนใหญ่มีไข้
ในระยะกลางถึงปลาย เมื่อผ่าซากจะพบเลือดออกที่เยื่อหุ้มหัวใจชั้นในและชั้นนอก เยื่อหุ้มหัวใจหนาและขุ่น ร่วมกับเยื่อหุ้มหัวใจอักเสบและเยื่อหุ้มตับอักเสบ (พังผืดหุ้มหัวใจและตับ) ระยะหลังจะพบสารคล้ายเนยแข็งในถุงลมและบนผิวตับ
2. วิธีการรักษา
1. ในระหว่างการรักษาต้องเสริมการจัดการเลี้ยงดู ควบคุมสภาพแวดล้อม ฆ่าเชื้อภายในและภายนอกโรงเรือนเป็นประจำ และควบคุมอุณหภูมิให้ดี ผู้เลี้ยงหลายรายแจ้งว่าใช้ยาแล้วไม่ได้ผล ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับการไม่ได้ปรับปรุงการจัดการหลังให้ยา ขณะเดียวกันเมื่อมีการระบายอากาศที่ดี ต้องรักษาอุณหภูมิในโรงเรือน ควบคุมไม่ให้อุณหภูมิแตกต่างกันมากเกินไป และป้องกันความชื้น
2. ระยะเริ่มต้นของโรคให้ยาที่ขับลมและไล่ความเย็น ลดไข้ หลังเกิดโรคต้องเลือกยาที่รักษาต้นเหตุ บรรเทาอาการไข้ และเสริมภูมิคุ้มกัน โรคหวัดกระตุ้นให้เกิดการติดเชื้อร่วมกับเชื้ออีโคไลได้ง่ายมาก จึงควรเลือกใช้ยาหลังจากทราบประวัติการใช้ยาในฝูงแล้ว พร้อมทั้งใช้ยาต้านไวรัสเพื่อคงฤทธิ์ต้านไวรัสและเสริมภูมิคุ้มกัน
สรุป: โรคไข้หวัดในเป็ดเป็นโรคที่พบบ่อยในการเลี้ยงเป็ด ต้องตรวจพบแต่เนิ่นๆ และรักษาอย่างทันท่วงที